مثل تبریک روز مادر و روز پدر که بیشتر مامان‌ها و باباها هیچ وقت اون استوری و پستی که براشون گذاشته شده رو نمی‌بینن، منم تصمیم گرفتم برای تولد مریم محمدخانی پست بذارم در حالی قرار نیست این پستو ببینن و بخونن.

چرا؟ چون مریم محمدخانی یه آدم فوق‌العاده‌ست خصوصاً تو یاد دادنِ خوش‌بین بودن و قشنگ حرف‌زدن...

‌فکر کنم واقعاً دلم می‌خواد تو وبلاگم یه پست راجع به آدمی داشته باشم، که وقتی یکی رو می‌بینه که اخلاقش مزخرفه و با حرفاش همه رو ناراحت می‌کنه، در موردش می‌گه " امروز روز خوبش نبوده!" ؛ و وقتی میگی اوضاع بد شده، لبخند می‌زنه و می‌گه "نمیشه گفت بد. اوضاع تغییر کرده!" و اون موقع که کار رو کلی دیر تر از موعد براش می‌فرستی به جای بدخلقی و استرس دادن با مهربونیِ البته کنایه‌آمیزی میگه "فکر نمی‌کنی دیگه وقتمون تموم شده باشه؟"

مریم محمدخانی واقعاً تولدش مبارکه. به نظرم آدما احتیاج دارن تو طول زندگیشون حداقل یه دونه مریم محمدخانی ببینن تا این امیدو پیدا کنن که می‌تونن شهرو با آلودگی کمتری تصور کنن و هوای مطبوع‌تری رو نفس بکشن...

+فقط کاش این همه سیاست براش مهم نبود...